ภาษากลุ่มมอญ-เขมร เป็นกลุ่มของภาษาพื้นเมืองในแถบอินโดจีน อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกเช่นเดียวกับภาษากลุ่มมุนดาในอินเดีย การแบ่งกลุ่มย่อยของภาษาในกลุ่มนี้ ตามการแบ่งของ Diffloth ที่เขียนไว้ใน Encyclopedia Britannica เมื่อ พ.ศ. 2517 แบ่งได้ดังนี้

กลุ่มตะวันออก ได้แก่ภาษาเขมรที่ใช้พูดในกัมพูชา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย และภาคใต้ของเวียดนาม ราว 15-22 ล้านคน ภาษากลุ่มเบียริกในภาคใต้ของกัมพูชา ภาษากลุ่มบะห์นาริก ในเวียดนาม กัมพูชาและลาว ภาษากลุ่มกะตูในลาวภาคกลาง ภาษากลุ่มเวียตติกในเวียดนาม (66-73 ล้านคน)
กลุ่มเหนือ ได้แก่ภาษากาสีในรัฐเมฆาลัย อินเดีย ภาษากลุ่มปะหล่องในชายแดนจีน-พม่า และภาคเหนือของไทย ภาษากลุ่มขมุในลาวภาคเหนือ ภาษากลุ่มม้งในเวียดนามและจีน ภาษากลุ่มปยูในจีน
กลุ่มใต้ ได้แก่ภาษากลุ่มมอญในพม่าและไทย ภาษากลุ่มอัสเลียนในภาคใต้ของไทยและมาเลเซีย (มีสามกลุ่มคือ จาฮาอิก ซีนอยติก และ เซเมลาอิก) ภาษากลุ่มนิโคบาร์ในหมู่เกาะนิโคบาร์
กลุ่มที่จำแนกไม่ได้ ได้แก่ภาษากลุ่มบูกัน บูซินชัว เกเมียฮัวและกวนฮัวในจีน